Ang Makata

dmagsalita — Thu, 04 Sep 2008 14:12:06 +0000

Si Jonas Buenaventura San Pedro,dala ang sagisag panulat na “D. Magsalita”, ay ipinanganak sa bayan ng Malolos Bulacan,na kasalukuyang naninirahan sa Angat,Bulacan.Iniukol ng makata,pintor,manunulat,musiko at manggagawa ang kanyang buhay sa pag-susulat. Ang takbuhan ng kanyang panulat ay may impluencia ni Dr. Jose Protacio Rizal,ngunit bunga ng kanyang naiibang karanasan bilang obrero,nagkaroon ng ibang kulay at higit na makabuluhan ang paksa ng kanyang mga akda,tulad ng LOLA,Ang Pluma ay Aking Dugo,at Tagalog. Siya ay hindi kilala sa larangan ng pagsulat,sapagka’t sining ng pagguhit ang kanyang pinaunlad. Naabot lamang niya ang ika-apat na antas sa sekondarya at hindi nagkapalad na makatungtong sa isang dalubhasaan,kaya sa sariling pag-aaral lamang niya nililinang ang kanyang mga talento.

Bugtong ng Makata

dmagsalita — Thu, 04 Sep 2008 14:03:11 +0000

Inakalang husay,ay di naakala,
kaliwa’ng inisip,sa kana’t kaliwa,
lupa na nabuo,sa kapwa nya lupa,
simula nung una’y,saan ba nagmula?

Nag-iisip ako,at walang maisip,
pilit mang kutkutin,ay hindi mapilit,
nadinig ang hanging,minsa’y di marinig,
umimik kung minsa’t,minsa’y di umimik.

Hirang na pinili,sa lahat ng hirang,
hagdan nung maakyat,ay hindi nahagdan,
minsan nang umulit,gayahin kung minsan,
inam na kanina,gayong di mainam.

hiningang malalim,ang biglang huminga,
sa likhang taludtod,na aking nalikha,
kalul’wang sumanib,sa kapwa kalul’wa,
gunitang sa akin’y,di ko magunita.

Sukat kong akala,ay aking nasukat,
ang ugat ng pantig,na dagling nag-ugat,
lakad ng sa titik,ay aking nilakad,
sapat na ang yari,gayong di pa sapat.

Perla del mar de Oriente dos mil siete

dmagsalita — Thu, 04 Sep 2008 13:59:45 +0000

Ito’ng aking bansa na tinatahanan,
ay mistulang trapo at isang basahan,
na siyang kumukubli sa dumi’ng dayuhan,
maling gawa nila’y pilit tinatakpan.

Parang asong-ulol na sunod ng sunod,
ang bawat sabihin ang bawat iutos,
sariling tiwala’y pilit nilalagot,
kapangyarihan ng bayan’y nilulublob.

Ang aking teorya’ybayan di aahon,
sino mang mamuno sino mang mang ampon,
ang boto mo’y wala ng silbi sa ngayon,
bansa ko’y paatras at di na susulong.

Ang perlas ng silangan,ngayon ay uling,
buksan ang mata’t sa paligid itingin,
lupang hinirang,duyan “daw” ng magiting?
ngunit sa dayuhan leeg ang pambitin.

Ibon ay kinulong at di nakalipad,
kalayaan’y nalis pinutlan ng pakpak,
pumanaw na Edeng aking nililiyag,
aking minimithing ikaw’y pumayagpag.

Punong Kahoy

dmagsalita — Thu, 04 Sep 2008 13:58:07 +0000

Minsan isang araw,binhi ay napunla,
sa amis na harding,may damo’ng sariwa,
ang pagdilig dito’y, ulap sa pagluha,
moog ay buhanging, tinabon sa lupa.

Punla’y nag uhay,sa panahong kay bilis,
dahon ay umusbong,talukap ay nalis,
punla’y sumisigla,sa hanging dalisdis,
katawan’y nahalinhan,sa pagka-nipis.

At nang sa lumaon’y,binhi’y naging ganap,
naging punong kahoy, sa gitna ng lahat,
ang taas ng tindig,ay hindi masukat,
mayabong ang dahon,na walang katulad.

Ibon’y nagsasaya,lahat umaawit,
ibang mga hayop,bunga’y sinusungkit,
dito lumililim,kalabaw sa bukid,
pagod pinapawi, init inaalis.

Puno ay tumanda,sa bawat panahon,
kahoy na sariwa,ngayon ay malutong,
ibon man’y wala, ni kalabaw pag hapon,
hangin ang kasama, ay lagas na dahon.

Sadya’ng kay bilis,lumipas ng panahon,
puno na mayungyong,ngayon ay magatol,
sanga ay natipon, ginawang panggatong,
katawan’y napalis…..at naging kabaong.

Questionable

dmagsalita — Thu, 04 Sep 2008 13:57:25 +0000

Nariyan ang isang binata,sukat maningalang pugad,
na halos saidin, ang oras at paghihirap,
mapitas lamang,ang rosas na pangarap,
gagawin ang lahat ng buong pag sisikap.

Rosas na ang kulay,ay simpula ng dugo,
higit sa sampaguita,ang alindog at samyo,
o ang kapalaran’y sadyang mapaglaro,
bakit ba may tinik pa,ang rosas na pinipintuho..

Anu ngayon kung makuha ang puso ng dalaga?
sila kaya’y nasa ulap?o langit ng ligaya?
at paano naman kapagka sumobra…
magigising na lang ba sa isang silid?
na walang suot ni kamiseta?o kaya’y bestida?

aba!aba!aba!….ang putang ina!
iyan ba ang itinuro ng puso?
ang guro ng pag-ibig?
o kayo nga’y mag pigil,
idamay na ang bibig.

At paano pag nag bunga?
ibuhos sa kubeta?

ilang oras na ligaya,
habang buhay na parusa,

sa mga walang pilak o kwalta.

Eh…paanu kung mariwasa?

Ah..i-abort na lang pala.

Teka,teka,teka,
tanong ko’y marami na,

sino ang sasagot?
sino ang huhusga?
ang hukom ba?
na kayang silawin,ng ginto at pera?

O dili kaya?
kayong nag babasa?

kase…
ang pakikipagtalik ay sa mag-asawa,
at hindi para, sa dalaga at binata.

ano kamo?gagamit ka nalang ng goma?

Lola

dmagsalita — Thu, 04 Sep 2008 13:56:12 +0000

Nakaratay….
dala ng kanyang katandaan at sakit,
naka bilanggo sa madilim at nanlilimahid na silid,
daming mga araw,ang anak nya’y ayaw lumapit,
mga kaibigan,kasama’t kapatid,
walang nais makipag-ulayaw,kahit man lamang isang saglit,
mistulang pasyente na may nakahahawang sakit.

Pinandidirian,nilalayuan,
marahil ay dahil sa mapanghi nyang banig,
ngunit siya….
nananatiling walang imik,
bumubuka ang mga labi’t wala ka namang maririnig.

Ang kaniang pagkain ay laging mapait,
minsan’y walang ulam,kundi kaning lamig,
ilang langaw narin,ang dumapong pilit,
sa pinggang nilalanggam at nanlilimahid.

Oo,itiniwalag siya,
sa kaniang dating mundong marikit,
at ngayon ng tumanda,ay itatapon nalang sa isang silid,
na ang higaan nya’y lumang papag na lumalangitngit,
na nalalatagan ng sanlaksang dusa’t hinagpis.

Hayup! ang anak nyang hindi lamang inisip,
kung sino ang sa kania’y nag-aruga noong siya ay isang paslit,
o bakit sa kaniang ina,ang pag-ibig ay ipinagkait,
at sa ganoong kalagayan siya ay natitiis,
ginawang parang aso,
at sa kwarto’y nakapiit,
iitsahan ng pagkain,
sa may simientong malamig.

Ganoon na lamang ba?
ang pagtrato sa magulang mo’ng matanda?
ni hindi mo mahaplos,
ang kulubot nyang kamay at mukha,
nag bubulag-bulagan ka,
sa katotohanang iyong nakikita,
na ang matanda sa harap mo,
ay iyo ngang kakilala.

Siya ang iyong ina,
oo….
ina mo siya,
ang babae’ng dati’y hinihingan mo ng pera,
takbuhan kung may problema,
ngayon….
kung kailan sya nangangailangan ng kalinga,
saka naman wala.

Oo,naghihintay na lamang siya,
sa hininga nyang malapit nang mapatid,
sa pinaglagyan mong silid,
hanggang sa ang luha nya ay masaid.

Matatapos na rin,
ang mahaba’ng panahong pagtitiis,
sa laksang dusa’t hinagpis,
mula sa kamay ng kaniang anak….
na hindi nakakikita’t
nakaririnig.

Ang Makata

dmagsalita — Thu, 04 Sep 2008 13:55:36 +0000

Yuko ang makata,sa kimis nyang silid,
sapupo ang noo’t,wari’y nag-iisip,
bubuntong hininga,minsan ay pipikit,
yuyuko pang minsan,sa taas titig.

Bubulong,iiling,wari’y hinahanap,
ang papel sa mesa,at kanyang panulat,
tatayo lilingon,minsan’y pa’y lalakad,
uupo na muli,at akmang susulat.

Tatanaw sa langit,tingin ay malayo,
bibilang na tulad,sa sira ang ulo,
kukumpas,kikislot,isip naglalaro,
ngingiti pang minsa’t,kakamot ng ulo.

Yuko ang makata,sa kimis nyang silid,
tindig sa upuan’t,pawis ay pinahid,
lumakad na sya’t,pagdaka’y umalis,
ngiti ang naiwan,sa kimis nyang silid.

Tao

dmagsalita — Thu, 04 Sep 2008 13:54:45 +0000

Ang tao : kaylaya kung siya ay mag-isip,
lahat na ng bagay,ay pinakalilirip,
dinudungkal ang lihim,ng lupa at himpapawid,
nais pang baguhin,ang hugis ng daigdig,
lawak ng karagatan,ay kania ng nasisid,
kulang nalang ay pumasok,sa loob ng panaginip.

Umalis ka sa larawang pinag-anyuan sa’yo ng Dios,
inapakan mo ang pinagmulang,maruming putik at alabok,
ninais mo maging ang langit,inakyat mo at inarok,
at doon sa kalawakan,isip mo ang tinuktok,
nguni ikaw ay nabigo,at nangag himutok,
dahil hindi mo nasilip,ang templo ng Dios.

Oo,at nang ikaw nga ay maging Dios sa lupa mong pangarap,
ang ibon ay ginaya mo,ang nais mo ay lumipad,
maging ang mga bakal,napasisid mo sa dagat,
o sadyang kaylawak na,ang naabot ng ‘yong utak,
at maging ang mundo mo,ay muntik mo naring mawasak,
nang dahil sa utak mo’ng,tinubuan ng pak-pak.

Nang dahil din sa utak mo,nabago ang kasaysayan,
ang pagguho ng bundok,ikaw rin ang dahilan,
ikaw rin ang gumawa,ng lason sa katawan,
lason pa sa dagat,lason sa kalikasan.

at doon!
sa laboratoryo,na ginawa mo’ng timplahan,
ng sanlibro’ng pormulang,ang hatid ay kamatayan,
o sadyang kaytaas na,ng hawak mong kapangyarihan,
angkinin mo narin kaya,ang mithiing imortal,
ang pagiging Dios na lagi mong inuusal..

O ngayon,masaya kana,
ikaw na ang manlilikha,
sa pagiging unggoy mo,
ngayon ay ‘yong idinudura,
at ang tugon mo :
“sa nanay ko doon ako nagmula,
at doon sa sinasabi mong Dios na manlilikha,
di naman nakikita’t,di dapat maniwala.”

bakit?

Dahil nung minsang ang kalawakan ay hinanapan mo ng simula,
ikaw nga ay nabigo’t,pag-asa mo ay nawala,
at dahil ng hindi mo maabot,at wala kang napala,
nangiti ka nalamang,at ikaw ay natawa,
Oo,natawa ka,
sapagka’t naramdaman mo’ng isa ka lamang taong aba,
at ang dalawang paa mo’y,nakatuntong parin sa lupa,
at ikaw nga ay walang magawa. . .
at doon sa langit,ang kaya mo nalamang ay tumingala.

Republica de?

dmagsalita — Thu, 04 Sep 2008 13:54:03 +0000

Hagase tu voluntad en la tierra,
Dividios emperad,
Volaba errante,
Sin descansar.

kayhirap ngang maging hangal,sa bayan kong niluluhog,
kayrami nanga ang sa amin,sa hirap ay nilulugmok,
bibig pa ay nabusalan,mata’y kadluan ng bubog,
ganyan nanga ang sistema,sa lupa kong nabubulok.

O bakin sa kahirapan,ano’t tayo’y naalipin,
kayrami nang tumatangis,kayrami pang dumaraing,
sukdulan ang karapatan,naagaw at napasiil,
sukdulan na inihayag,ang karo mo sa’yong libing.

Ang tao sa luklukan mo,may mascarang balatkayo,
ang lahat mong kayamanan,kamal-kamal na binuslo,
ito nanga ang bansa ng manloloko’t uto-uto,
Republikang naagnas,unti-unting natutuyo.

Ang sariling bandila,ay di mahawakan sa hiya,
kasarinlan baga ito’ng,igapos ng tanikala,
hindi ito ang nais ko’ng,ang buhay ay maralita,
kalayaan pala ito’ng,mga tao’y nagluluksa.

Magdusa ka o bayan ko,habang sila’y nagdiriwang,
iluha mo ang hirap mo’ng,kaylapit na sa libingan,
kawangis mo ang maraming,binaliw ng kahirapan
may takot na mabuhay pa’t ang nais ay kamatayan.

Lumuha ka’t sa dibdib mo’y pawiin nga yaring sakit,
magiting na hugutin nga,ang punyal dyan sa’yong dibdib,
luhaan mo yaon aba’ng,timawa sa iyong sahig,
tangisan mo ang bayan mo’ng,sa libingan’y nabubulid.

May araw ding hindi luha ang tutulo sa’yong mata,
kundi dugo’ng nagngangalit,ang guguhit sa’yong banga,
at kung sa araw ding yao’y,mawalan ka ng pandama,
bayaan nga na tanggapin ang sampal sa iyong mukha!

Sa Aking Inang Bayan

dmagsalita — Thu, 04 Sep 2008 13:53:17 +0000

(piesa overtura de sonata)

.Lupang Hinirang

O bayan kong binusilak,ng perlas ng silangangan
alanggaang yaring puso’ng sa dibdib mo’y bumubukal
kadluan ng magigiting;dalatang lupang hinirang
paggiyagis ng paglupig,ano’t di ka pasasaan?

Sa dagat at mga bundok,sa samyo’t langit na bughaw,
mayumi ang tula’t awit sa paglayang minamahal.
Ang kislap ng watawat mo’y pasa rurok ng tagumpay,
ang bituin at araw nya’y kaylan may di maglalamlam.

O! sikatan ng araw,ng lualhati at pagsinta
sa piling mo’y anong langit,sukat naming iginhawa.
Aliw nga niring buhay,ang pang-aapi at pagdusta,
nahandog na yaring buhay,upang sayo’y tumimawa.

.Sa Aking Inang Bayan

Labis na pagdaralita’y,inukit sa kasaysayan,
may kanser na katangian ang lupa kong sinilangan,
ang lagay anong lubha’t,kaylapit na sa libingan,
di maalis sa imfiernong nabubulok na higaan.

Ang sakit ay mamalasak,sa katawan ay nariin,
ang sugat mo’ng nagnanaknak,ano’t hindi nga masaling,
ang tindig mo’y mabuay nga’t mistulan kang mangulatding,
iyo nangang nadudungaw,ang hukay mo sa’yong libing.

Sa banig mo’y natatanghal,isang kanser panlipunan,
nangangambang maparool ang agnas mong kalusugan,
panglunas na anong galing ay akin ngang inaalam
bayaan ngang ilantad ka’t sa bathala’y manawagan.

At tungo sa mithiing ‘to sisikaping ilarawan
buong tapat walang kimi,ang iyo ngang kalagayan,
itataas yaring lambong na tabing sa karamdaman,
magdusa man mamighati,sapitin may kamatayan.

.Kasaysayan

Mula nga nang sa pagtuntong ng dayo sa iyong pulo
ano’t bakin ang lipi mo’y wari baga’y nagkanulo?
hayon sila’t biglang nasokang pagtanggap ay sandugo
paunlak ang iginawad,at marahan na payuko.

Yaon nanga ang simula;ang mitsa ng pagkasakop
ikaw nanga’y naging hangal sa pagpuri’t sa pagsunod,
ang layon na sadyang dilim,anong pait mo’ng nilunok?
bawat bibig na dulingas ng kamuraha’t pag-ayop.

Sa gitna n iyong dusa’ng walang himpil sa paghiyaw,
nabibingi ang puno mo’ng ang ginhawa’y kaulayaw,
at sa’yong pagkagapos,bibig mo ay binusalan
at maging ang panulat mo binakli ang pagsasaysay.

Sa tagal mo’ng pagka-kimi,dugo’y naglatang,nagliyab,
damdamin ay tumambuli,kulog,sigaw ang lumiad,
iyo nangang natutuhan ang paghawak nga sa tabak
iyo ngang pinakamithi ang laya mo na paglipad.

Di naglaon sa Mactan;unang sigaw ng kalayaan,
sunod-sunod na naputi,ang buhay sa kasaysayan,
ang GOMBURZA,Gat.Rizal,na binual sa Bagumbayan,
Katipunang Bonifacio,mga Luna at Del Pilar.

Ang landasin ng Tirad,maging sigaw sa Balintawak,
ang bayan ng Malolos,Fuerza Santiago’ng lumiwas,
an Mabini at ang Malvar,ang Jacinto at Jomapa’s
at iba pang mga kawil ng ala-alang lumipas.

Nilagot ang tanikalang sa kalwang nag-uuling,
humigit-kulang;tatlong daan taong pagkaalipin.
Nakamit ang kalayaan sa banig ng panunupil,
tinupad ang mithiing sa dayuhan’y di pasisiil.

Itinuktok ang watawat;sagisag ng pagkalahi,
sa kanyang kulay na pulang tigmak ng dugong bayani,
sa puting ‘sing dalisay ng mga hangarin at mithi,
at ang bughaw na pag-asang sa mahina’y nagpalindi.

.Pahimakas

O! sa ilang ng digmaang lagi sa aking gunita,
at ng dahil nga sa iyo,daming buhay ang nawala
ngunit aliw niring buhay;maalab ko’ng ninanasa
ang sa paghimlay na kandong doon sa banal mo’ng lupa.

Kung ikaw ay masapit,sa aba ko’t ulilang libing,
at kung mayro’ng isang rosal na doon ay magsumupling
nawa’y hagkan mo’t itaos,ang samyo ng halik sa’kin,
sa aking lupang himlayan,doon ay aking daramhin.

O! paalam na sa inyo,karugtong ng aking buhay,
sa’king mga kababata,sa’king lugmok na tahanan,
O! paalam na giliw ko;sa lahat ng nangariyan,
ang kamatayan nga’y isang uring pagpapahingalay.